Bazı konuşmalar yarım kalır. Bazı insanlar bizi yanlış anlar. Bazı soruların cevabını ise ancak yıllar sonra bulabiliriz. Ve hayat, bütün bunlara rağmen gayet güzel devam edebilir.
Yine de çoğumuz bunu kabullenmekte zorlanırız. Çünkü farkında olmadan kendimize tuhaf bir görev veririz: Herkesle iyi geçinmek, her şeyi doğru yapmak, hiçbir fırsatı kaçırmamak ve verdiğimiz her kararın arkasında dimdik durmak.
Hayat bir proje değil
Bu görevi üstlendiğimizde hayat, yaşanacak bir şey olmaktan çıkar; hatasız tamamlanması gereken bir projeye dönüşür. Yarım kalan bir konuşma kapatılması gereken bir dosya, değişen bir plan ise bir başarısızlık gibi görünmeye başlar.
Koçluk seanslarında sık karşılaştığımız bir tablo bu. Danışanlarımız çoğu zaman belirli bir sorunu çözmek için gelir; ama konuştukça asıl yorgunluğun tek bir sorundan değil, her şeyi kontrol altında tutma çabasından geldiği ortaya çıkar.
Kendinize izin vermek
Oysa fikrinizi değiştirmek, bir planı iptal etmek, bir şeye geç kalmak ya da sadece hiçbir şey yapmadan oturmak da hayatın bir parçası. Bunlar bir eksiklik değil; insan olmanın doğal halleri.
Belki de kendinize verebileceğiniz en güzel izin, her şeyi bu kadar ciddiye almamaktır. Hayatın her anından bir ders çıkarmak zorunda değilsiniz.
Kendinize sorabileceğiniz birkaç soru
- “Çözmem gerekiyor” diye taşıdığım şeylerden hangisi gerçekten benim sorumluluğumda?
- Bir şeyin yarım kalmasına izin verirsem gerçekte ne olur?
- Bugün hiçbir şeyi düzeltmeye çalışmadan geçirebileceğim bir an var mı?
Bazı anlar sadece yaşanmak içindir. Onları da çözülmesi gereken bir şeye dönüştürmeden, olduğu gibi bırakabilirsiniz.